Trucks & Transport Management heeft de IVECO S-Way 500 getest!

Het komt niet zo heel vaak voor dat Iveco belt of je een van haar trucks wilt testen. We moesten echt een heel eind terug in ons archief om de jongste test met een Iveco terug te vinden. Dat was met de Stralis 460 NP Hi-Way, in 2018. Dat is dus bijna twee pausen geleden…

Maar goed, nu staat er een nieuwe test-Iveco voor ons klaar, in alle vroegte. Het is een nieuw model, de S-Way, een grotendeels nieuwe truck, al is het cabine-casco nog hetzelfde. De cabine is uitgevoerd in een fraaie groene metallickleur en voorzien van grote stickers die wijzen op het 50-jarig bestaan van het merk. De voorkant van de Iveco heeft een eigenzinnig uiterlijk met een typerende, grote grille. We zien ook diverse details voor aerodynamica. Die luchtgeleiding loopt mooi door over de zijkant van de cabine. De grille wordt geflankeerd door de koplampen met LED-verlichting. Boven de voorruit zien we de zonneklep en daarnaast de camera’s. Iveco heeft op deze truck echter ook nog een trottoir- en frontzichtspiegel gemonteerd. Aan weerszijden van het chassis zien we de sensoren voor de diverse veiligheids- en assistentiesystemen. En, niet te missen, het S-Way logo op de zijkant van de cabine. In dit geval gecombineerd met het cijfer 500. Achter onze testtrekker staat een drie-assige boxoplegger, die Iveco voor onze test heeft gehuurd. Best vreemd, want vaak leveren fabrikanten een state-of-the-art gestroomlijnde oplegger bij zo’n testtruck. Onze testtruck is overigens van het MY2024 en dus het nieuwste van het nieuwste.

Rijden maar

Genoeg gekeken nu, laten we maar eens gaan rijden. Met drie treden en dus vier stappen klimmen we in de cabine, waarvan de vloer op 150 cm hoogte ligt. De Active Space cabine is ruim en we kunnen er makkelijk staan, maar voordat we verder rond kijken gaan we nu eerst echt rijden. Onze interim-testroute (of zullen we hem toch alvast onze nieuwe testroute noemen) schrijft voor dat we na een paar kilometer alweer van de A3 afrijden en een stuk door stad en over Bundesstrassen rijden. Daar kunnen we voor het eerst goed kennismaken met de aandrijflijn. Die bestaat uit de 12,9 liter grote XCursor13 dieselmotor, gecombineerd met de ZF Traxon 12X transmissie. Op snelheid presteren die twee goed samen, maar bij lage toeren en als we vertrekken bij het verkeerslicht gaat het minder soepel. Het optrekken gaat wat stoterig, je voelt de aandrijflijn werken in het chassis. We zijn blij als we bij Nijmegen de A73 op kunnen draaien.

Modern

Terwijl we koers zetten naar de Ardennen hebben we alle tijd om de cabine eens goed te bekijken. Het is zoals gezegd de Active Space cabine en dat betekent echt de versie voor lange-afstandstransport. De cabine is modern ingericht, met een digitale 12 inch cockpit voor de chauffeur en ook een digitaal 10 inch scherm op het dashboard. Gelukkig zijn er ook fysieke knoppen onder het scherm. Over knoppen gesproken, op het stuur vinden we een speciale start-stop knop om de motor te starten (en stoppen). Een leuke gimmick, maar meer ook niet. Het bedienen van de adaptive cruise control (met stop&go functie) gaat ook via het stuur. Boven het dashboard zien we veel kastruimte, het bed is ruim bemeten. Voor de bijrijder is er een uitklapbaar tafeltje in het dashboard gebouwd. Prominent aanwezig in de cabine zijn de schermen voor de camera’s. Ze bieden naar ons idee prima zicht. De materialen in de cabine zijn van goede kwaliteit. De stoelen ook, maar de zitting ervan had van ons wel wat langer gemogen.

Eco

De S-Way lijkt zich op wel naar tussenstop Baraque de Fraiture steeds beter in zijn vel te gaan voelen. Op de snelweg komen motor en transmissie goed tot hun recht en de XCursor13 levert behalve 500 pk ook 2600 Nm aan koppel, en dat al vanaf 843 toeren per minuut. De aandrijflijn trekt de 38 ton wegende combinatie vlot over het asfalt. Vlak voor de Baraque is er een forse klim. De testchauffeur houdt de S-Way in Eco-modus, zelfs voor deze zware klus, en dat kan ook gewoon. We gaan weliswaar niet harder dan 50 km/h, maar wel in de negende versnelling en met niet meer dan 1200 toeren. Als we bij onze koffiestop zijn laten we de cabine even kantelen en kijken toch wel met bewondering naar de XCursor13, het zoveelste staaltje van verfijnde Italiaanse motortechniek.

Netjes

Na de koffie (en de op trucktests verplichte appeltaart) rijden we over Luik weer terug naar Nederland. Waar we daarstraks op een helling naar boven reden, moeten we nu in de remmen om niet met te hoge snelheid af te dalen. Dat kan met de motorrem. Alleen de motorrem, want deze High Performance Engine Brake is 30 procent krachtiger dan de vorige versie, dus een retarder is niet nodig. Dat is heel netjes, net zoals de hele truck eigenlijk best netjes presteert. Jammer is wel dat de oneffenheden op Belgische snelwegen via de vooras behoorlijk stevig in de cabine binnenkomen. We adviseren altijd Highway Assist te bestellen, want die piepjes als je een keer over de doorgetrokken lijn rijdt worden op een gegeven moment knap irritant.

Overgenomen

Mijmerend op weg naar de finish van onze test komen we op de toekomst van deze Iveco, en op de toekomst van het merk. Nog niet zo lang geleden werd Iveco overgenomen door Tata Motors. Daar kun je veel van vinden, maar het Indiase merk heeft verzekerd dat Iveco als merk blijft bestaan en dat ook geplande ontwikkelingen doorgaan. Dat betekent dus dat de nieuwe gestroomlijnde cabine die Iveco samen met Ford ontwikkelt op een dag het levenslicht moet zien. Het zou een verrijking zijn van een al best goed presterende truck. Het brandstofverbruik na onze test komt uit op 24,7 liter op 100 km en dat is een goed resultaat.

Het doet ons nadenken: waarom bungelt deze truck steevast onderaan in de verkooplijstjes? Dat kan toch niet aan het product zelf liggen, zou je zeggen, want dat is gewoon goed. Het moet aan iets anders liggen, maar wat? Wie het weet mag het zeggen. Het neemt niet weg dat we deze Iveco aan het einde van deze test (letterlijk) kunnen wegzetten als een verfijnde truck. Maar wel een die miskend is.